mar

mirar o mar cor azul

dende esta suave area.

tranquilo,sen estar quieto,

sube e baixa coa marea.

mirar o mar cor azul

dende un barco...quén o vera!

bravo e manso,forte e débil.

mariñeiros,sen ter pena,

móvense nese ancho mar

coma se moven na terra.

mar amigo,mar ferido.

xa non choras,mais si berras

co dor de aquel que observanos

mais altos,el,non medra.

mar,cura as miñas feridas,

farei que,só agora,vexas

o mundo dende este barco.

poema á morte

outra persoa mais,outra...

outra alma máis que rompe

levada pola sinistra

forza para o único monte

sen árboles,sen animais.

tan só sinistros que compre

evitar.un paradiso

cor vermello e negro.porén,

a xente bate as súas ás

para saír pola ponte

custodiada por sinistros,

que son a segunda morte.

que te fixen,copañeiro...

compañeiro só te pido

dime perdón,é o que queres

xa non chores mais,meu amigo

xa non pidas perdón dís tí

pero eu,quérote e non suplico

que te olvides de servidor,

e te quedes comigo.

para poder sempre vencer

os medos e os inimigos

que non deixan durmir nunca.