Mostrando entradas con la etiqueta poema. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poema. Mostrar todas las entradas

19 jul 2010

arpía

¡Oh rayo de sol que das en mi cara!
Dame tu luz que yo perdí la mía.
La necesito para decir para
a esa cruel e inquietante arpía.

Arpía que me hace sufrir de dolor
por esa amapola que ya no crece.
Arpía por favor no robes la color
a esa amapola que al fin florece.

No me deja verte,no sé que hacer.
Solo puedo olvidarte o matarla.
más no puedo hacerla desaparecer.
te digo ya adiós,no quiero mucha charla.

12 jul 2010

Adiós

El sol ya está tapado por las nubes,
ya me sé dar cuenta de cuando mientes.
Ya al tren de las cosas perdidas subes,
pues lo que yo siento tú no lo sientes.

Tú ya sabes que es demasiado tarde,
pero sigues jugando a este juego
que hace que mi corazón arda,¡arde!
Sabes que te consumirá ese fuego.

Ahí estás al cerrar yo mis ojos.
Ahí estas al pincharme con los tojos.
Ahí estás cuando cruzo los mares.
Ahí estas cuando cantan tus cantares.

5 jul 2010

Adiós

Me voy,me voy para no volver jamás.
Nunca me olvides,usa la razón.
Para no llevar equipaje de más
en este viaje,cuida mi corazón.

Me voy por no ver tus lágrimas,
por no volver más a oírte llorar.
Te dedico estas humildes rimas
donde solo yo y tú podremos morar.

Podría decirte te quiero,no hay valor.
Podría decir de menos te echaré
pero entonces sentiría el calor
de la mentira.Por tanto,no lo haré.

mi corazón no quiere marchar.
¡Porque todavía no se lo conté!
Cree que si me voy me volveré a manchar,
cree que mejor me quedo en este monte.

28 jun 2010

"Feliz" cumpleaños

Otro año más.Siempre igual.
Otro año aquí encerrada
sin poder casi ni pensar.
Siento un miedo que no para,
cada vez más cerca de él.
Con su invisible capa
me acecha desde las sombras.
Acechando con su espada
que tarde o temprano acabará
por no dejarme descansar.
Y cada año mucho más.
Aunque sé que va a acabar
tengo ese miedo irracional
que a la tierra me va a amarrar.
Conozco a todos mis años
sé que romperán la rama.
¡Oh,frágil y loca rama!
Ojalá no aprendas jamás
a romperte para siempre.
Ojalá ese ojalá
termine haciendose verdad.
Ya me estoy empezando a cansar
de vivir siempre lo mismo,
darme cuenta de quien manda,
darme cuenta de como es,
y llorar sola en casa.

20 jun 2010

sueños

Todos sus pequeños sueños,
mira como se derumban
a la vez,uno por uno.
Dulce enfermedad sin cura
sufrida por pobres ricos
que huyen solo con su mula
en la que escriben poemas
con las riendas,cada una
diferente y parecida,
pues hacen lo mismo:mucha
ilusión,poca realidad.
Siente ese golpe en la nuca.
Ya no puede crear nada.
Su vida se vuelve insulsa.
No tiene ganas,ni ilusión.
Piensa que la vida es dura
no queda nada por vivir
sin poder ir con su mula.

15 may 2010

golondrina

surca los cielos,vuela.
cuida tus muchas crías
pósate en el frágil árbol.
colma de alegría vidas
como la mía,cantando.
apaga la ardiente pira
que sufren los corazones.
vuelve luego para admirar
lo que no ven esas personas,
que pasan su triste día
pegados a la ventana
mirando las golondrinas,
como usted,volar y cantar.
sigue volando querida.

10 may 2010

mar

mirar o mar cor azul
dende esta suave area.
tranquilo,sen estar quieto,
sube e baixa coa marea.

mirar o mar cor azul
dende un barco...quén o vera!
bravo e manso,forte e débil.

mariñeiros,sen ter pena,
móvense nese ancho mar
coma se moven na terra.

mar amigo,mar ferido.
xa non choras,mais si berras
co dor de aquel que observanos
mais altos,el,non medra.

mar,cura as miñas feridas,
farei que,só agora,vexas
o mundo dende este barco.

8 may 2010

mitad hombre

una vez en esta noche,
en este bosque,vi un niño.
escapó al yo encontrarmelo.
lo seguí por entre los pinos,
lo seguí hasta creer perder
toda razón:se convirtió
en un monstruo mitad hombre.
me dijo con voz de pito
que olvidase lo visto.
no es fácil olvidarse.

5 may 2010

poema á morte

outra persoa mais,outra...
outra alma máis que rompe
levada pola sinistra
forza para o único monte
sen árboles,sen animais.
tan só sinistros que compre
evitar.un paradiso
cor vermello e negro.porén,
a xente bate as súas ás
para saír pola ponte
custodiada por sinistros,
que son a segunda morte.

26 abr 2010

poema

la gente me mira y solo
dicen que esto es una vida
nueva.ni siquiera miro.
abro mis ojos.arriba,
mujer sonriente."madre"
pienso,y entonces él me quita
fuerte de sus tiernos brazos.
de fondo,pérfida risa.
no oigo a mi madre.miedo.
corremos,rápido!vía.
tren.él se lanza.me aleja
de ese charco que brilla
de forma melancólica.
de repente algo tira
de mí.vamos con más niños.
orfanato,le decían.
mi vida parece otra.
nunca este simple día
cambió tanto este mundo
mío.el día que tenía
tan solo un día de vida.

22 abr 2010

poema

dice que vive en un mundo de gente corriente
pero esta gente tan corriente,tan solo miente
a pesar de que saben que su miedo es creciente
la gente sigue escondiendo lo que siente.

11 abr 2010

nube

quisiera ser una nube
poder en el cielo volar,
y ser algo cada vez
que alguien me mira e imagina
cosas inimaginables.
pero también quiero viajar
por este mundo y demás
lugares.por aire,por mar...
y solo sería igual,
que yo por todos soy odiada
y no puedo hacer nada
para remediarlo...jamás.

1 abr 2010

por un día quiero cruzar
ese muro que separa
algo bueno y algo malo.
un día querría saltar
ese muro que no cae
para verte,tu mirada...
a través del alambre de
espino y tocar tus manos
rojas por intentar cruzar
ese muro.para parar
algo que está creciendo
en mí,dolor,creo,le llaman.

28 mar 2010

yo quiero ir algún día
a ese lugar al revés.
donde lo malo es tan bueno
que,quien no,alguna vez,
sueña con matar por puras
ganas,por simple placer.
todo lo malo es bueno,
que tan bueno no lo ves,
pero,sin dudarlo nunca,
por presión social,lo quieres
este mundo está muy cerca,
tan cerca que no lo crees
porque hablo del mundo real

26 mar 2010

que te fixen,copañeiro...
compañeiro só te pido
dime perdón,é o que queres
xa non chores mais,meu amigo
xa non pidas perdón dís tí
pero eu,quérote e non suplico
que te olvides de servidor,
e te quedes comigo.
para poder sempre vencer
os medos e os inimigos
que non deixan durmir nunca.

12 feb 2010

poema a los secretos

es mi vida,rodeada
de mentiras y secretos
que nadie quiere para sí.
las mentiras como acero
que me raja el pecho pero
ya no da ni un solo acierto
en mi corazón tranquilo.
pero también hay secretos
secretos difíciles de
contar,porque son ajenos
o porque son solo míos.

31 ene 2010

poema

si la gente vive y siente
y sufre tanto y tanto
por esa gente que miente
diciendo tantas cosas y
malgastando el sol poniente
que tanto calor regala.
oh,rayo de sol caliente
calientame con tu calor,
me iré a casa sonriente.

26 ene 2010

poema

vuela,anda,vente y mira,
mira como gente corriente
da cuenta de que mi vida
es una flor que rápido
ve como va a expirar,
y siente que debe luchar
en batallas que debe librar
sola,sin alguien en el que
apoyarse en su vida.

1 ene 2010

poema

vida,"preciosa,hermosa"
vida tan triste,sin nada
a lo que adorar:diosas,
dioses...para tapar esa
mancha que,siempre,aprisa
aparece en el amor.
amor que tanta risa
da por ser tan falso como
un hombre ciego en brasas.


vida,"preciosa,hermosa"
vida tan triste,sen nada
a o que adorar:deusas,
deuses...para tapar esa
mancha que,sempre,aprisa
aparece no amor.
amor que tanta risa
da por ser tan falso como
un home cego en brasas.